ಹೇಯ್ ದುಂಡು ಕೈಗಳ ಬೇಡಗೀ...........

ಹೇಯ್ , ದಪ್ಪ ಕೈಗಳ ದುಂಡನೆಯ ಬೇಡಗೀ , ವರಟಿ ನೀನು... ಒಂದು ಭಾರಿ ನಿನ್ನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಲ್ಲಬೆಕೆಂದು ಆಸೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದಿದ್ದೇ ತಡ, ಹಾಗೇನೇ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುವುದು??? ನನ್ನ ಪಕ್ಕೆಲುಬುಗಳ ನೋವು ಇನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಯಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿನ್ನ ಆಲಿಂಗನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕರಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿಮಿಷಗಳೇ ಬೇಕಾದವಲ್ಲ ನನಗೆ, ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಆಚೀಚೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ ಯಾರಾದರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೇನೋ ಎಂದು. ನನಗಿರಬೇಕಾದ ದೈರ್ಯ ಶಕ್ತಿ ಅದ್ಹೇಗೆ ನಿನಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತೋ ನಾಕಾಣೆ. ಬಹಾಹುಶಃ ಪ್ರೀತಿಯ ಗಮ್ಮತ್ತೇ ಅಂತಹುದು ಎನ್ನಬೇಕೇನೋ. ಇಲ್ಲದ ದೈರ್ಯ ಬಂದು ಇರುವ ನಾಚಿಕೆಯನ್ನು ಓಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಾನಿನ್ನು ನೋಡಿರದ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಪ್ರೀತಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸುಳಿದಾಡಿತ್ತು. ನಿನ್ನಲ್ಲೂ ಆದ ಭಾವನೆಗಳ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಓರೆಗನ್ನಲ್ಲೆ ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ. ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲೇ ನೀನು ನನ್ನ ಅಕ್ಷಿಪತಲದಲ್ಲಿ ಚಿಟ್ರಪಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಇಂಚಿಂಚನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡುಬಿತ್ತೆಯಲ್ಲ. ನೋಡಿದ್ದು ನಿಮಿಷವೇ ಆದರು ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಾಂತರದ ಗೆಳತಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ. ಹೇಗಾದರು ಮಾಡಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಹಪಹಪಿಗೆ ಬಿದ್ದ ನಾನು ಕೇವಲ ನಿನಗಾಗಿ ನನ್ನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿತ್ತುಬಿಟ್ಟೆ . ಆದರೆ ಗೆಳತೀ, ನೀನು ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕೇವಲವಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಇಂದೂ ಮುಂದೂ ಎಂದೆಂದೂ ನೀನೆ ಪ್ರಪಂಚ.

ಆಮೇಲಿನ ದಿನಗಳು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಕ್ಷಣಗಳಾಗಿ ಬದಲಾದವು. ಅದು ನಿನಗೂ ಕೂಡ. ಒಂದೆರಡು ದಿನ ನೀನು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ನಿನ್ನ cell No ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಡ ಹ್ಲದೆ ಸತಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನಾನಾದರೋ ಅದೆಷ್ಟು ಕಸ್ಟಪಟ್ಟು ನಿನ್ನ ವಿವರಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ ಬಲ್ಲೆಯಾ? ಆಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಕೂಡ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಕೀಳದಿದ್ದರು ನೀ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳತೊದಗುತ್ತಿದ್ದೆ. . ನನಗೋ ನಿನ್ನ ಮಾತು, ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳು ಅನಾವಶ್ಯಕ. ಹಾಗೆ ಒಂದು ಭಾರಿ ನಿನ್ನ cell No ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ತಡ, SMS ಗಳು ನೂರಲ್ಲ, ಸಾವಿರದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಮುಂದಾಗ ತೊಡಗಿದವಲ್ಲ. free SMS ಇರದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಇಬ್ಬರ ಸಂಬಳವೂ ಮೊಬೈಲ್ ಕಂಪೆನಿಗೆ ಹೊಗಿತ್ತಿತ್ತೇನೋ???

ಮೊನ್ನೆ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು. ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೈಕ್ ಗೆ ಹೊಸ ವೇಗ ಬಂದಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ SMS ಬರುತ್ತದೋ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ. ಮನೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಮೆಸೇಜ್ ಬರ್ಲಪ್ಪ ಎಂಬ ಬೇಡಿಕೆ. Vaibration mode ನಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಗೆ ಬಂದೆ ಬಿಟ್ತ್ತಿತಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಮೆಸೇಜ್, ಒಂದೇ ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುತ್ತ ನಿನಗೆ ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ನನ್ನನ್ನು ಬೈದುಕೊನ್ದರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಬೈಕ್ ಗೆ ನನ್ನ ಗಾಡಿ ತಾಗಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು. ಅವನ್ಯಾರೋ ಪಾಪ ಒಳ್ಳೆಯವನಂತಿದ್ದ, ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೇ ಹೊರಟು ಹೋದ. ಅವನಿಗೂ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕನಿಕರವಾಗಿರಬಹುದು .

ಯಾಕೋ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಬಾರದ ನಿನ್ನ SMS, ನನ್ನನೊಂದೆ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ mobile ನ್ನು ಕೂಡ ಬದವಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ನೀನು ಸೇರಿ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನಲ್ಲಿ ಸವೆಸಿದ ಕಲ್ಲು ಬೆಂಚ್ಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪಾರ್ಕ್ ನ ಒಂದು ತುದಿಯಿಂದ ಇನೊಂದು ತುದಿಯವರೆಗೂ ಸೀಬೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಭಾವಗೆತೆಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ, "ಅಳುವ ಕಡಲೊಳು ತೇಲಿ ಬರುತಲಿದೆ ನಗೆಯ ಹಾಯಿ ದೋಣಿ" ಎಂಬ ಹಾಡಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ತಪಸ್ಸಿನಂತೆ ಕೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಕೆಳಿದ್ದಕ್ಕೋ, ಅಥವಾ ಆ ಹಾಡೇ ಹಾಗಿದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಸಾವಿರ ಸರ್ತಿ ಕೇಳಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆ ಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೋ ಈ ಎಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳ ಜೊತೆ ಕೆಟ್ಟ ಯೊಚನೆಗಳು ಬಂದು ಮನಸ್ಸು ಮೂರಾಬಟ್ಟೆ ಯಾಗಿಬಿತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇನಾದರೂ ಬೇರೆ ಸಂಭಂಧವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರಾ??? ಏನೇ ಆದರೂ ಹೇಳು, ನನ್ನ ಜೀವವನ್ನಾದರು ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನವಳನ್ನಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡದೆ, ನಿನ್ನ ನೋಡದೆ, ನಿನ್ನ SMS ಗಳೇ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಸಾಯಲಾರೆ.

ನಿನ್ನ call ಗಾಗಿ ನನ್ನ mobile ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ೧ call, , ಅಥವಾ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಲಿನ SMS, ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ನಿನ್ನ ೧ ಬ್ಲಾಂಕ್ ಮೆಸೇಜ್ ಗಾದರೂ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ

ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ,

ನಾನು.............

ಬಂದಿತೊಂದು ಮಳೆ , ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕೆದಕುತ್ತಾ.............

ಭಹುಶಹ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನನ್ನ ಎರಡು ಮುಕ್ಕಾಲು ವರ್ಷದ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಅನುಭವವೇ ಆಗಿಲ್ಲವೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಹವಾಮಾನ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದೇ ರಾಗ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೋಡ ಕವಿದ ವಾತಾವರಣವಿದ್ದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತುಂತುರು ಮಳೆಯಾಗುವ ಸಂಭವವಿದೆ ಎಂದು. ವರ್ಷದ ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ, ಇದೆ ವರದಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹವಾಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನ ನಡೆಸುವ ನಮ್ಮಂಥವರಿಗೆ ಅದರ ಪರಿವೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೋಗುವ ಕ್ಯಾಬ್ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಎರಡು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ನ Head phone ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಕಾಣಬೇಕು ಪರಿಸರದ ಸೌಂದರ್ಯ??? ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿಯ Glass ತೆಗೆದು ಹೊರಗೆ ಇಣುಕಿದರೆ, pulser ಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಕುಳಿತ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಆಫೀಸ್ ತಲುಪಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದು ಮಾಡಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರೆ ಹೊರಗಡೆ ಮಳೆಯೇನು ನೆರೆಯೇ ಬಂದರು ಗಮನಿಸುವ ವ್ಯವಧಾನ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಸ್ಟೋ ಜನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬೆಳಕನ್ನೇ ನೋಡದೆ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆದು ಬಿಡುತ್ತಾರೇನೋ..

ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊನ್ನೆಯ ಸೋನೆ ಮಳೆ , ನನ್ನ ಮನದಾಳದ ನೆನೆಪುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರಹಾಕಿಸಿತು ಹೀಗಿತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ಜೀವನ, ಟೆನ್ಶನ್ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ನನ್ನ ೨೨ ವರ್ಷಗಳ ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮಳೆಗಾಲವನ್ನು ತುಂಬ ಶೃದ್ದೆಯಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಹಸಿರನ್ನೇ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ, ಅಸ್ಟೇ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆಯ ಸುತ್ತಲು ಇರುವ ಕಾಡು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅವಿಸ್ಮರನೀಯವಾಗಿತ್ತು. ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ಕೆರೆಗಳು, ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿವೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಇಂಬು ಕೊಡುವ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳು ನಿತ್ಯ ನೂತನ.

ಎಲ್ಲಿದೆ ನಗರದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಸೌಂದರ್ಯ??? ಕೆರೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿ ಸೈಟ್ ಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾರಿದ್ದಾರೆ. ನದಿಯಲ್ಲಿನ ಮರಳನ್ನು ತೆಗೆದು ನಗರವನ್ನು ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದರೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯ ವಾತಾವರಣ. ತೋಟದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿ ಗಿಡಮರಗಳು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಹೊಂದಿರುವ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಭಂಧ, ನಮ್ಮನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ನಡುವೆ ಇದ್ದು ಏಕಾಂಗಿ ಎನಿಸುವ ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ, ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿದ್ದು ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅನುಭವ ಆಗುವುದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಮೊದಲ ಮಳೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ, ತುಂಬಿದ ಕೆರೆಗಳು, ಬೇಸಿಗೆಯ ವಾತಾವರಣದಿಂದ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಪರಿವರ್ತನೆ ಗೊಳ್ಳುವ ಪರಿ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನ ಮೋಹಕ. ಮಳೆ ಹಿಡಿದ ಹಾಗೆ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಬಾವಿಯ ನೀರನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ನಮಗೆ ಖುಷಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಬಾವಿ ತುಂಬುತ್ತ ತುಂಬುತ್ತ ಒಂದು ದಿನ ಕೈಗೆ ಸಿಗುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಆಗುವ ಸಂಭ್ರಮ ನಿಜಕ್ಕೂ ವರ್ಣನಾತೀತ.

ಮಳೆಯ ಮತ್ತು ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲಿನ ಆರ್ಭಟದಲ್ಲಿ ಒಂದುಕಡೆ ಸಣ್ಣ ಭಯ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಬೆಂಕಿಯ ಎದುರು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತು, ಮಳೆಗಾಳಕ್ಕೆಂದೇ ಸಿದ್ದಪದಿಸಿಸ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಸುಖಾನುಭವ , ೭.೩೦, ೮.೦೦ ಕ್ಕೆಲ್ಲ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮಳೆಯ ಶಬ್ಧವನ್ನೇ ಜೋಗುಳದಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಾ ಮಲಗುವ ಆಹ್ಲಾದ, ತೋಟದ ಒದ್ದು ಒಡೆದುಹೊಗಬಹುದೆಂಬ ಹುಸಿ ಆತಂಕ , ಈ ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳ ಮೂಸೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು????? ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲ ಕಾಲದ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಮೊನ್ನೆಯ ಅಕಾಲಿಕ ಮಳೆ ನನ್ನ ಈ ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕಿಸಿತು. ಇನ್ನೂ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿದೆ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ. ಈ ಭಾರಿ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಎರಡು ದಿನವನ್ನಾದರೂ ಕಳೆದು ಬರಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.. ... ನೀವು ಬನ್ನಿ.. ಮಳೆಯ ಸವಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸೋಣ.. .

>>>>>>>>>>>>>>>>>><<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

.............

ಆಕೆ ನಗರದ ಬೀದಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತರಕಾರಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಯಸ್ಸು ಸುಮಾರು 70 - 75 ಆಗಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ವೃದ್ದೆಯಾಕೆ. ಬಂದ ಗಿರಾಕಿಗಳಿಂದ ಹಣ ಪಡೆದು, ಚಿಲ್ಲರೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾರನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ, ಏನನ್ನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭಾವ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಾಗಾವಾಗ ಯಾವುದೊ ಯೋಚನೆಯ ಚಿಪ್ಪಿನೊಳಗೆ ಜಾರಿಹೊಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ ಅವಳ ಜೀವನ ಸುಂದರವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಅವಳ ಗಂಡ ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇದ್ದ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನಿಗೂ ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವವಿತ್ತು. ಮೂರು ಜನರ ಸುಖ ಸಂಸಾರ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಿಧಿ ಲಿಖಿತ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಏನೋ? ಯಾವುದೊ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪತಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ. ಈ ಆಘಾತವನ್ನು ಇನ್ನೇನು ಮರೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವಸ್ಟರಲ್ಲಿ, ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮಗನಿಂದ ಕೊಂಕು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಆತನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಶ್ರೀಮಂತರು ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ತನಗಾಗಿ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರು ಏನು ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನದಾಗಿತ್ತು. ವಿಲಾಸೀ ಜೀವನದ ಕನಸು ಹೊತ್ತ ಅವನಿಗೆ ತಾಯಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಾಯಿಗೆ ತನ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಆತನ ಚತುರ ಮಾತಿಗೆ ಹೊಳೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಸುಖದ ಆಸೆ ಹೊತ್ತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ದೇಶ ಸೇರಿದ ಈ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ಮೊದಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಮತ್ತು ಪತ್ರಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಮೇಲೆ ಅದು ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿ, ನಂತರ ಅದು ಸಹ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು. ಆಕೆಯ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಮಗನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಖರ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಉಳಿದ ಪುಡಿಗಾಸು ಸಹ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆಯೇ ಕಸ್ಟವಾದಾಗ, ಕೇವಲ ಬದುಕುವ ಛಲ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನಗಲೇ ಆಕೆಯ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿತ್ತು. ಯಾರಯಾರದೋ ಕೈಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಒಲ್ಲದೆ, ಬಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ, ತರಕಾರಿ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಳು.

ಹೀಗೆ ದಿನಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಜೋತೆಯಾದವಳು ಅವಳದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಮುದುಕಿ. ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ತನ್ನ ಗುಡಿಸಲು ಸೇರಿದರೆ ಆವೇಳೆಗೆ ಇನ್ನೋಬ್ಬಾಕೆಯು ಬಂದಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇವಳ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಅವಳು ಹೆಗಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಇವಳು ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಮ್ಮನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋದ , ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಸರೆಯಾಗಬೇಕಾದ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಅವರು ತಿರುಗಿ ಬಂದಾರು, ತಮ್ಮನ್ನು ಸಾಖಿಯಾರು ಎಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಹಲುಬುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಹೆಣಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಇದಲಾದರು ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ತಮ್ಮ ಜೀವನ ಇಸ್ಟೇ ಎಂದು ವೈರಾಗ್ಯ ಬಂದವರಂತೆ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ತನ್ನದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಜೋತೆಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಸಂತೋಷ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬಾಲಕ್ರೀದೆಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು ಅವರು ಮಾತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ಹರಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಅವರ ಜೀವನ, ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಆಫೀಸ್ ನ ಆಂತರಿಕ ರಾಜಕೀಯಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಜಂಜಾಟವಿಲ್ಲದೆ, ಯಾರ ಹಂಗು ಇಲ್ಲದೆ, ಆವತ್ತಿನ ಊಟವನ್ನು ಆವತ್ತು ದುಡಿದುಕೊಂಡು.

ಆವತ್ತು ಆಕೆಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಾಗೆಂದು ತರಕಾರಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಣ್ಣೀರು ಬಟ್ಟೆಯೇ ಗತಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಎಂದಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗನೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಮುಗಿಸಿ ತನ್ನ ಬಿಡಾರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಜೊತೆಗಿರುವವಳು ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದಳು. ಒಂದು ಕಡೆ ಸುಡುವ ಜ್ವರ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ದೊಡ್ದದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ದೊಡ್ಡವರ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿ ತನ್ನನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ ಮಗನ ಯೋಚನೆ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲವೇ ಮಕ್ಕಳ ನೆನೆಪು ಕಾಡುವುದು?? ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಸೇರಿದಸ್ಟನ್ನು ತಿಂದು, ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಹರುಕು ಗೋಣೀ ಚೀಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ ಆಕೆಗೆ ಮಗನ ಕನಸು. ಅವಳ ಮಗ ಅವಳಿಗೆ ಗುರುತು ಸಿಗದಸ್ಟು ಬದಲಾಗಿದ್ದ. ಹಣೆಯ ತುದಿಯವರೆಗಿದ್ದ ದಪ್ಪ ಕೂದಲು, ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕನ್ನಡಕ ಬಂದಿದ್ದು. ಮೈ ತುಂಬ ಸಿರಿತನವನ್ನೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆತ ದುಬಾರಿ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದಿದ್ದ. ಬಡ ತಾಯಿಗೆ, ಮಗ ಸೊರಗಿದಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ತನ್ನ ಎದುರು ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಗನ ಅಮ್ಮ ಎಂಬ ಕರೆಗೆ, ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಮರೆತು, ಕಂದಾ ಎಂದಳು. ಎಸ್ಟಾದರು ತಾಯಿ ಹೃದಯ ತಾನೆ.. ಆತನು ಎಸ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಣದ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆಕೆಗೋ ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ತವಕ. ಇನ್ನೇನು ಒಳಗಿನ ಭಾವನೆ ಮಾತಾಗಿ ಹೊರಬರಬೇಕು ಎಂಬಸ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅವಳ ಕನಸು ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಮಲಗಿದ್ದು ಅದೇ ಹಳೆಯ ಗೋಣಿ ಚೀಲದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ. ಜ್ವರ ಪೂರ್ತಿ ಬಿತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದರು, ಬದಿಕಿನ ಬಂಡಿ ಸಾಗಬೇಕಾದರೆ ಕೆಲಸ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಎಂದಿನಂತೆ ತನ್ನ ಮಾಮೂಲಿ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಗಿರಾಕಿಗಳನ್ನು ಅರಸುತ್ತ, ತರಕಕರಿ, ಹಸ್ಸಿ ಹಸಿ ತರಕಾರಿ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ......... ಯಾವುದೋ ಯುವಕ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.. ಈಕೆ ಕಳೆದು ಹೋದ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಳು....

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ಮೊದಲ ಧಂ...

ನನಗಾಗ ೧೦ ವರ್ಷಗಳಿರಬಹುದು. ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಹುಡುಗರ ಪೈಕಿ ನಾನೇ ಚಿಕ್ಕವನು. ಅವರೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟರೂ ನಾನೂ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ದುಂಬಾಲು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತು ಅವರು ಬೇಡ ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಾದರೂ ನನಗಿಂತ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡವರಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ನನಗಿಂತ ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ದೊಡ್ದವರಿರಬಹುದು. ಅದರೂ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನನ್ನನು ಅವರ ಜೊತೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ , ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನೂ ಊರು ಸುತ್ತಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಮನೆಯವರಿಂದ ಮಂಗಳಾರತಿಯಾದೀತೆಂಬ ಭಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಜೊತೆ ಹೋಗಿ ನಾನೂ ದೊಡ್ದವನೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಅವರಂತೆಯೇ ಹೋದರೆ ನಾನು ದೊಡ್ದವನಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಹುಸಿ ಬ್ರಮೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆವತ್ತು ಕೂಡ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು. ನಮ್ಮೂರ ಹುಡುಗರು ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಹೊರಡಲು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೇನೋ ಅನುಮಾನ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಹುಡುಗರ ಗುಂಪು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಂದಿನಂತೆ ಅವರ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಕಾಯಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ, ಹಿಂದಿನಿಂದ ಅವರನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡುವ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಇನ್ನೇಕೆ ತಡ, ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತ ಗೊಳಿಸಬೇಕಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಹೊರಟ ಗುಂಪು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಹೋಗದೆ ನಮ್ಮೂರಮುಂದಿನ ಬೋಳು ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತತೊಡಗಿತು. ನನಗೋ ಆಶ್ಚರ್ಯ.. ಬರೀ ಬಂಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳು ಗಂತಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇವರೇನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುವ ಮುಳ್ಳು ಹಣ್ಣು ಕೂಡ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏನೇ ಆದರು ಬಂದಆಗಿದೆಯಲ್ಲ, ಎಂದು ದೂರದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತೆ.

ಅಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ನಮ್ಮ ದತ್ತಣ್ಣ ತನ್ನ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಏನನ್ನೋ ತೆಗೆದು ಬಾಯೋಳಗಿತ್ತುಕೊಂದ. ಎಲಾ ಇವನಾ ಇದನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮಾಡಬಹುದಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಗೇಕೆ ಬರಬೇಕು ಎಂದು ಕೊಳ್ಳುವಸ್ತರಲ್ಲೇ ವಿವೇಕನ ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಪೊಟ್ಟಣ ತಯಾರಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಗೀರಿ, ಎರಡೂ ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಗಾಳಿ ಬರದಂತೆ ಹಿಡಿದು, ದತ್ತಣ್ಣನ ಬಾಯಿಗೆ ಹಿಡಿದ. ಅಯ್ಯೋ, ಗ್ರಹಚಾರವೇ, ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಇಟ್ಟುಬಿದುತ್ತಾನೆ, ಎಂದು ಕೊಳ್ಳುವಸ್ತ್ರಲ್ಲಿ, ದತ್ತಣ್ಣ ಖುಷಿಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಬಾಯ್ತುಂಬ ಹೋಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಅಸ್ಟು ಹೊತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದ್ದು ಬೀಡಿ.

ಇನ್ನು ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಲಾಗದೆ, ಹತ್ತಿರ ಹೋಗೋಣವೆಂದು ಹೊರಟೆ. ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸಪ್ಪಳ ಕೇಳಿದ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆವರಿನ ಸಾಲುಗಳು. ಯಾರೋ ಬಂದರೆಂದು ಓದಲು ತಯಾರಾದ ಅವರನ್ನು ನಾನೇ ನಾನೇ ಕರೆದು ನಿಲ್ಲಲು ಹೇಳಿದೆ. ಓದುವುದಕ್ಕಿಂತ ಇರುವುದೇ ಸರಿ ಎಂದು ಅವರಿಗೂ ಅನಿಸಿರಬೇಕು. ಅಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲ, ಏನೂ ಗೊತ್ತಿರದ ನನ್ನ ಜೊತೆ ರಾಜಿ ಸೂತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ ಬಿಟ್ಟರು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲೇ ಹೊರಟರೂ ನನ್ನನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಹೇಳಕೂದದೆಂದು ಹೇಳಿದರು. ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜೊತೆ ನನಗೂ ಬೀಡಿ ಸೇದಲು ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದೆ. ಒಂದು ಸಾರಿ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಸರ್ವ ಸಂಮತದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೂ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಿದ್ದರೂ, ನಾನೂ ಬೀಡಿ ಸೇದುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಥ್ರಿಲ್ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.

ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ನಮ್ಮ ಧಂ ನ ಅಭಿಯಾನ ನಮ್ಮೂರ ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮರದ ಪೊಟರೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾವ್ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು, ಧಂ ಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮರದ ಪೋತರೆಯ ಒಳಗೆ ಹೋಗೆ ಬಿಟ್ಟು, ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬವಾಗಿತ್ತು. ಹೊಗೆಯನ್ನು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹಾಗೆ ಹೊರಗೆ ಬಿಡಬಾರದು, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಂದು ಆಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಬಿಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ದತ್ತಣ್ಣನ ಮಾತು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಹಿಯಾಗಿತ್ತದರೂ, ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ನಾಯಲ್ಲಿ ಸೇದಿ, ಮೂಗಲ್ಲಿ ಹೋಗೆ ತರುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಕಾಲ ಹಾಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಊರುಗಳಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಮತ್ತು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಧಂ ನ ಒಂದು ಹಂತವೂ ಮುಗಿದಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮತ್ತೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದು, ಬೀದಿಯಲ್ಲ. ಸಿಗರೇಟು. ವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆಂದು ಓದಲು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವ ನಾವು 5 ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು, ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ 10 ಸಿಗರೇಟುಗಳು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಎರಡೆರಡು. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತ, ಊರ ರಾಜಕೀಯ ಮಾತನಾಡಲು ತೊಡಗಿದರೆ, ಪ್ರಪಂಚವೇ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಸ್ಟು ಮಾಡಿ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ, ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಓದುವ ಮಗನಿಗೆ ಒಂದು rank ಖಂಡಿತ ಎಂದು. ಅದೇ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ತಿಂಡಿ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಿಗರೇಟು, ಮತ್ತು ಹಾಲು ರಾಜಕೀಯ ಹರೆತೆಯ ಪರಿಣಾಮ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, SSLC ರಿಸಲ್ಟ್ ಬಂದಾಗ. 5 ಜನರಲ್ಲಿ, ನಾವು 3 ಜನ ಜಸ್ಟ್ ಪಾಸು, ಮತ್ತು ಇನ್ನಿಬ್ಬರು 3 ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪಾಸು. ಹಾಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವ ಸಹವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯದು ಮೊದಲ ಧಂ ಆದರೆ, ಹತ್ತರದು ಕೊನೆಯ ಧಂ ಆಯಿತು. ( ಸಿಗರೇಟು ಸೇವನೆ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕರ ಹ ಹ,, ಹುಷಾರ್.)

............................................................................

First Quarter

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಳೆದು ಹೋದ ಕಾಲು ಶತಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದೆ . ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಫೆಬ್ರುವರಿ ೧೫ ಕ್ಕೆ ೨೫ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ೨೬ ಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಮುನ್ನ ಯಾಕೋ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ನಡೆದು ಬಂದ ದಾರಿಯೇನು ಸುಗಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆಮಡಿದ ಘನಕಾರ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಕಾಲು ಶತಮಾನದ ಜೀವನ ಅಡಿಪಾಯವೂ ಹೌದು, ದಾರಿದೀಪವೂ ಹೌದು. ಅಂದರೆ ಮುಂದೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಹೀಗಿರುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಪರಿಶ್ರಮದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ , ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನೇನು ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದೆ, ಮತ್ತು ನಾನು ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಗಲೀನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದು ಅದೇ ಭೂತಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎದುರಿಸಿದ ಯಾವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಯಲ್ಲಾದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹಾರಿ ಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಮಂಜಸ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವವರೆಗೆ ನಿದ್ರೆಯೇ ಬಾರದಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೆಲವು ಸಮಾಧಾನಕರ ಉತ್ತರಗಳೂ ದೊರೆತವು. ಒಂದು, ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗ ಮತ್ತು ನನಗೂ ಅವರೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವ ಎಂದು. ಎರಡು, ನಾನು ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು. ಮೂರು, ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವಂತಹ ಅನೇಕ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ . ನಾಲ್ಕು, ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪ್ರಸಾರಧಿಕಾರಿಯಿಂದ , ಅಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ವರೆಗೆ ಸುಮಾರು ೫ ರೊಂದ ೬ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಂದ ಸಾಕಸ್ತು ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು. ಕೊನೆಗೆ ಇದ್ಯಾವುದು ನನ್ನ ಕ್ಷೆತ್ರಗಳಲ್ಲ ಎನಿಸಿ ನಾನು ಕಲಿತ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಹಣಕಾಸಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಬೇರೆ ಮಾತು.

ಹೀಗೆ ಸಾಗಿದ್ದ ಯೋಚನೆಗಳು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತುಂಡಾಯಿತು. ಇದ್ಯಾವುದೂ ಸಾಧನೆಗಲೀ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನಿಸಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗನಾಗುವುದು, ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅದರಲ್ಲೇನು ಸಾಧನೆ?? ಇನ್ನು ಅವರ ಪ್ರೀತಿ, ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಅವರವರ ಪಾಲಕರಿಂದ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರೆ ಅಲ್ಲವೇ? (ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಣ ಮುದ್ದ್ದು ಎಂಬಂತೆ). ಹಾಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಕೂಡ ಎಲ್ಲಾರೂ ಮಾಡುವನ್ತಹುದೆ ಅದರಲ್ಲೇನು ವಿಷೇಶ?? ಇನ್ನು ಸ್ನೀಹಿತರಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನನ್ನು ವಿರೂಧಿಸುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಸಾಧನೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೇ??? ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆವರಿನ ಸಾಲುಗಳು ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇದೀರೀತಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬೆಳಕಾಗುವವರೆಗೂ ನಿದ್ರೆ ಬಿಟ್ಟು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು ಎನಿಸಿ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ call ಮಾಡಿ, ನನ್ನ ಮನದ ಅಳಲನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ . ಆತ ಹೇಳಿದ, " ಅಯ್ಯೋ ಮಾರಾಯ, ನಾವು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವುದು, ಬರೀ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜೀವನವನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಕೂಡ, ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಧನೆಯನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೊರಟರೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಶ್ಯರೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿ, ನಾವು ನಂಬಿದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಬದಿಕಿದರೆ ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ, ನೀನು ಅದನ್ನು ಮಾದುತ್ತಿದ್ದೆಯೇ". ಎಂದು.

ಅಸ್ಟು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ 'ಒಹ್ ಹೌದಲ್ಲ' ಎನಿಸಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿ ನಿದ್ರೆ ಹಾಳಾಯಿತಲ್ಲ ಅಂದು ಅನಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ನೆನಪು. ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೮ ಗಂಟೆ.

<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>

ಜೀವದ ಜೀವಕ್ಕೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ

ಸಂಬಂಧದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕದ, ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕದ,ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ, ಕನಸೊಳಗೆ ಕಾಡುವ, ಮನಸಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ನಗುವ, ಒಲವಿನ ಗೆಳತೀ, ನಿನ್ನದೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ರೂಪ ನನ್ನ ಕನ್ನೋಳಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ, ಹಾಗೇ ಒಂದು ಚಿತ್ತಾರವಾದ ಕನಸು ನೀನು. ನೀಲ ಗಗನದಲ್ಲಿ ಮೇಘಗಳ ನವಿಲು ನರ್ತಿಸಿದಂತೆ ಅನಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿ ಹಾವ ಭಾವಗಳೂ, ನನ್ನ ಮನದ ತಳದಲ್ಲಿ ಬೇರುಗಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಭಹುಷಹ ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ವಸ್ತುವೂ ನಿನ್ನಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನೇನಾದರೂ ಕಲಾವಿದನಾಗಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರ ಬರೆದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಏನೋ, ಆದರೆಏನು ಮಾಡಲಿ, ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ನಿನ್ನ ಆ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ರೇಖೆಗಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ನನ್ನ ಕೈಬೆರಳುಗಳು ವಿಫಲವಾಗಿವೆ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ನೀನು ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಆಕೃತಿ ಮಾತ್ರ ಎಂದು, ಅದರೂ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಸೆ, ನೀನು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೀ ಎಂದು. ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ನೀನು ಓದಲಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ಇದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನನ್ನ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತು ಅದು ನಿಜವಾಗಲಿ ಎಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿಯೇ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತ್ತಿರುವಾಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಕೃತಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಹುಚ್ಚುತನ ಎನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಗೆಳತೀ, ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸೂಟ್ ಕೇಸನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ನಿನಗೆ ಬರೆದ ಪ್ರೇಮ ಪಾತ್ರಗಳಿಂದಲೇ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿದೆ. ಈ ಪತ್ರ ಕೂಡ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವಾಗಲೂ ಕೂಡ ನೀನು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೀ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಬರೆದು ನಿನಗೂ bore ಹೊಡೆಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಎದುರು ಕುಳಿತು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಮಾತನಾಡುವ ಕುಷಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಮುಗಿಸುವ ಮುನ್ನ ಯಾಕೋ ಆ ಹಾಡು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ, 'ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅದರ ರೀತಿಗೆ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳ ಕಾಣಿಕೆ'.
ನೀನು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೀ ಎಂದು ನಂಬಿರುವ,

ಇಂತೀ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ
...........................................................................................................................................................................
(ವೀ. ಸು: ಈ ಪತ್ರ ಓದಿ ನಾನೇ ಅವಳು ಎಂದು ಬೇರೆ ಯಾರಾದರು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನೀನೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. )
...........................................................................................................................................................................

ಭಾವ

ನಾನೊಬ್ಬ ಭಾವ ಜೀವಿ ಅಥವಾ ನಾನು ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ನಾನು ಬಹಳ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಸಾರಿಯೂ ನಾನು ಯಾವ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಗೊಂದಲ ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಕೊನೆಗೂ ಭಾವಜೀವಿ, practical, moody, materialistic, ಮುಂತಾದ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ನಾನ್ಯಾರು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾವ ಮಾನದಂಡದ ಮೇಲೆ ಅಳೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಅರ್ಥವಾಗದಸ್ಟು ಜಟಿಲವೇ ಇದು?
ಕೇವಲ ಲಾಭ ನಸ್ಟವನ್ನೇ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವವರು ಕೂಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಗೀತಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವನದೇ ಆದ ವಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಥವಾ ಸಂಭಂಧಗಳ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದವರು ಕೂಡ ಯಾವುದೊ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳೆ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಒಂದೊಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ವರ್ತಿಸುವ ಭಾವವನ್ನು ಇದು ಯಾವ ರೀತಿ ಎಂದು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು?

ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿಯಾಗಿ ತುಂಬಾ Jolly ಯಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂಡ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಏಕಾಂತವಾಗಿ ಭಾವನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಿನ್ನತೆಯ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ತೀರ ದಾರಲಿ ಎನಿಸಿದವನು ಕೂಡ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ಹಪಹಪಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಜಿಪುನಾಗ್ರೇಸರನು ಕೂಡ ದರಾಲಿಯಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಿವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಕ್ಷಣಿಕ ಕೇವಲ ವೈರಾಗ್ಯವೇ? ಸದಾ ಸಿಡುಕುವ boss ಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಗುನಗುತ್ತ ಮಾತನಾಡುವುದು ತಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಚತುರತೆಯೋ ಅಥವ ಅದು ಅವರ ಅಕ್ಷಣದ ಭಾವವೇ?

ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅವರವರ ಭಕುತಿಗೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಅದು ಕಳವು ಸಮಯಕ್ಕಸ್ತೆ ಸೀಮಿತವೇ ಅಥವಾ ಅದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಟ್ಟು ನಿರ್ಧಾರಗಳ , ಮಾತು ಮತ್ತು ಕೃತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಬೇರೆಯವರು ಈತ ಹೀಗೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದೇ? ಅನೇಕರು Film ಅಥವಾ ಕಾದಂಬರಿ ಗಳನ್ನೂ ಓದಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಅದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ , ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಆಗದಷ್ಟು ತಲ್ಲೀನರಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಭಾವ ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ..

ಕೇವಲ ಯಾರೋ ಆಡಿದ ಮಾತಿಗೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಭಂದಿಸಿ , ಕೆಲವರು ಕೆಲವು ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸಿ ಕೊರಗುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಅವ್ರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅಥವಾ ಅವರ ಮಾನಸಿಕ ಬ್ಲಾಹೆನತೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅದು ಕೂಡ ಅವರ ಅಯಾ ಕ್ಷಣದ ಭಾವ ಮಾತ್ರವೇ? ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ, ಕರುಣೆ, ಸಿಟ್ಟು, ದಯೆ, ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ, ಅಳು ಮುಂತಾದವು ;ಭಾವ' ದ ಹಲವು ಮುಖಗಳಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಎಲ್ಲವು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾವಗಳೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಬಡವ ಹಾಗು ಶ್ರೀಮಂತರ ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಏನಾದರು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ವಿರುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲ ನದೀ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬಡವ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇರುವುದು ಏತಕ್ಕೆ? ಅದು ಅವರು ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಪರಿಸರದ ಪ್ರಭಾವವೇ? ಅಂದಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯುವ ಪರಿಸರಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಭಾವಕ್ಕೂ ಸಂಭಂದ ಇದೆ ಎನ್ನಬಹುದಲ್ಲವೇ ?

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಗಣೇಶ್ ಯಲ್ಲಪುರ್ ಬರೆದ ಅವರ ಮೊದಲ ಕಾದಂಬರಿ 'ಭಾವ' ದಿಂದ ಪ್ರೀರಿತನಾಗಿ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಭಾವನೆಗಳಿವು. ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮರೆತಂತೆ, ಸುಸಂಸ್ಕ್ರತ ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು, ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ ಕೆಟ್ಟ ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ರುದಿಸಿಕೊಂದವನ ಕಥೆಯಿದು. ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಭಾವವನ್ನು ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮಗೂ ಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಲೇಖನ ಸಾರ್ಥಕವಾದಂತೆ.

>>>>>>>><<<<<<<<

ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ

ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಒಂದು ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಹಸಿರಿಗೆ ಹೊಲಿಸಿದ್ದರೆನೋ? ಆದರೆ ಹಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಇಂತಹ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಭಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ಕೃಷಿ ೧೯೬೦ ರಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಪ್ರಚಾರದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಧ ಪತನದತ್ತ ಸಾಗಿತು ಎಂದರೆ ಅದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ. ಕೇವಲ ೨೫ - ೩೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ೫- ೬ ಜೋಡಿ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರ ಆ ರೈತನ ವೈಭವವೇ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆಹಾರ ದಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯುವ ರೈತರು ಸಹ ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಳೆಗಾರರಂತೆ ಹಾಗು ಹೀಗು ಹಣವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಳೆಗಾರರು ಸಹ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರ ದಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ vairas ನಂತೆ ಬಂದ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಅಧುನಿಕ ಕೃಷಿ ಉಪಕರಣಗಳು ದೇಶದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೈತನ ನ್ನು ನೇಣಿನ ಅಂಚಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು ಎಂಬುದು ವಿಶಾದನಿಯ. ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆಂದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ದೇಶವನ್ನೇ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ಅಂಗ್ಲರಂತೆ , ಮೊದಲೆರಡು ವರ್ಷ ಉತ್ತಮ ಬೆಳೆಯೂ ಬಂತು. ಆಹಾರ ದನ್ಯದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆ ನೀಗಿಸಲು ಇದು ಏಕೈಕ ಪರಿಹಾರವಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಸರ್ಕಾರದ ಬೆಂಬಲವು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಒಂದೆರೆಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಭಾರತ ಆಹಾರ ದನ್ಯಗಳನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಅದೇ ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ ಬಗಲ ಮುಳ್ಳಾಗಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು? ನಾಲ್ಕಾರು ಹಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಹೈನುಗಾರಿಕೆಯ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಕೃಷಿಯ ಪಮುಖ ಅಗತ್ಯಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರೈತ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲು ಕರೆಯುವ ವಿದೇಶಿ ತಳಿಯ ಒಂದೇ ಹಸುವನ್ನು ಸಾಕಲು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದ. ಸಾವಯವ ಗೊಬ್ಬರದ ಬದಲಿಗೆ ರಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಬಳಸಲು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದ. ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದಿನ ರೈತರು ಪರದಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗಿಂತಲೂ ರೈತನೇ ರಾಸಯನಿಕಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಅವಲಂಬಿತನಗಿದ್ದನೇನೋ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರೈತರ ಮೇಲಿನ ಗೋಲಿಬಾರ್ ಘಟನೆ ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನಸ್ಟು ಇಂಬು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

2 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸುಭಾಷ್ ಪಾಳೇಕರ್ ಎಂಬ ಕೃಷಿ ತಜ್ನನ ಭಾಷಣಗಳಿಗೆ ಜನ ತಂಡೋಪ ತಂಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ಅದು ಪಾಲೇಕರ್ ಕೃಷಿ ( ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ) ಎಂದೆ ಹೆಸರು ಪಡೆದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಯಬಗ್ಗೆ ಆಶಾ ಭಾವವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮೊಪ್ನ್ನೇ ನಡೆದ ರೈತರ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ರೈತರ ಮೇಲಿನ ಗೋಲಿಬಾರ್ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸಿತು.

ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ ಬಂದ ಉದಾರೀಕರಣ ನೀತಿಗಳು ರೈತನನ್ನು ಮತ್ತು ಕೃಷಿಯನ್ನು ಮತ್ತಸ್ತು ಅತಂತ್ರತೆಯತ್ತ ನೂಕಿತು . ಹಳ್ಳಿಗಳ ದೇಶ, ಕೃಷಿಕರ ನಾಡು, ಎಂದೆಲ್ಲ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಗರೀಕರಣದ ಗಾಳಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು. ಕೃಷಿಯನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಆಧಾರ ವಾಗಿಸಿಕೊಂದವರು ಸಹ ನಗರದ ಥಳುಕು ಬಳುಕಿಗೆ ಮಾರು ಹೋಗಿ ಅತ್ತ ನಗರಿಗರು ಆಗದೆ ಇತ್ತ ಹಳ್ಳಿಗರು ಆಗದೆ ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸರ್ಕಾರದ ಸಹಾಯ ಅಗತ್ಯವಾದರೂ ರಾಜಕೀಯ ದೊಂಬರಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಹಕಾರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಮೂರ್ಖತನವೇ ಸರಿ. ಅವರಿಂದ ಉಪಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಅಪಕಾರವಾಗದಿದ್ದರೆ ಅಸ್ತೆಎಂದರೆ ಸಾಕು. ಆದರೆ ಕೃಷಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಕೃಷಿಕರಿಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ತರಬೇತಿ ಕೊಡಬಹುದು. ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರೈತರೇ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಯಮ್ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಿಂದ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನ ಪ್ರಗತಿಪರ ರೈತರು ಮತ್ತು ಯುವ ಸಮುದಾಯ ಈ ಬಗ್ಗೆ ವಲವು ತೋರುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನದ ವಿಷಯವಾದರೂ ಅದು ಕೇವಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಗಿಯೂ ಅಥವಾ ಕೃಷಿಯ ಏಳಿಗೆಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಕಾದು ನೋಡಬೇಕು.

ಹೀಗಿತ್ತು ಅಂದಿನ ಕಟಿಂಗ್ ಪ್ರಸಂಗ

ಆದಿನ ನಾನು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತಾ ಕ್ರಾಂತನಾಗಿದ್ದೆ . ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಯ ಗೆರೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮೂಡಿದ್ದವು. ಏನು ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಏನೋ ನಡೆಯುವುದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವೆಂಬಂತೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ನನ್ನ ಚಿಂತೆಯೇ ಅವರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಸ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪಿತಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಂತಹ ತಲೆ ಹೋಗುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಎನಿತ್ತಪ್ಪ ಎಂದುತ್ತಿದ್ದಿರ? ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದುತಲೆ ಹೋಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೇರ್ ಕಟಿಂಗ್ ಹನುಮಂತ ಬರುವವನಿದ್ದ . ಆದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಲ್ಪ ದವಸ ದಾನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದೈವತ್ತು ರುಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ವರ್ಷವೆಲ್ಲ ಬಂದು ಕಟಿಂಗ್ ಮಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು . ಇಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕತಿನ್ಗಿಗೆ ನೂರಾರು ರುಪಾಯಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹೈಟೆಕ್ ಕಟಿಂಗ್ ಶಾಪುಗಳು ತಲೆಯೆತ್ತಿವೆ. ಕೂದಲಿನ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಜೇಬಿಗೂ ಕತ್ತರಿ ಆಡಿಸಿಬಿದುತ್ತಾರೆ.

ಅಮತು ಬಿಡಿ. ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ . ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಕಟಿಂಗ್ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಭಯ. ಬಹುಷಃ ಹಾವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಾನು ತುಂಬ ಹೆದರುವುದು ಕಟಿಂಗಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಆಡಿನವು ಅಸ್ಟೇ . ಅಂತು ಹನುಮಂತ ಬಂದೆ ಬಿಟ್ಟ. ನಾನೆಸ್ತೆ ಬೇಡವೆಂದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡ. ತನಗೆ ತಿಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗೊಇಸಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಒಪ್ಪಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಾರಮ್ಬವಾಯಿತು ಆತನ ನಿಜವಾದ ವರಸೆ. ಆಕಡೆ ತಿರುಗು, ಈಕಡೆ ತಿರುಗು, ಎಂದು ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯ ಚೆಂಡಿನಂತೆ ಬಳಸಹತ್ತಿದ ಆತ, ಚಕ್ ಚಕ್ ಎಂದು ಶಬ್ದ ಬರುವ ಕತ್ತರಿಯನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನನ್ನ ಜೀವ ಕೈಗೆ ಬಂದಂತಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಬೇರೆಯವರೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಜತೆಗೆದುಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರೆನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬೇರೆ. ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ನನ್ನ ಕತ್ತನ್ನು ಅತ್ತಇರುಗಿಸೋನವೆಂದರೆ ನನ್ನ ತಲೆ ಹನುಮಂತನ ಕೈಯಲ್ಲಿ.

ಇಎಲ್ಲ ಪರಿಪಾತಲಿನ ನಡುವೆ ಇನ್ನೊಂದು ಭಯ ಬೇರೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಓದುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ನಾನೇ ಸಾಕಸ್ತು ಸಲ ಅವರ ಹೇರ್ ಕಟಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಕಳೆಲೆದಿದ್ದಿದೆ. ಆಗೆಲ್ಲೇ ಇಳಿ ಮಾಡಿದ ಕಿತಾಪತಿ, ಮೌಸ್ ಕಟ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಪದಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಹನುಮಂತನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕೂದಲು ಕೂಡ ಅದೇ ರೀತಿ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಬಹುದೆಂದು ನನ್ನ ದುರಾಲೋಚನೆ. ಕೂದಲು ಉದ್ದವೇ ಇರಲಿ ಎಂದು ಎಸ್ಟೆ ಹೇಳಿದರು ಆತ ಕೇಳದೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸನ್ನೆಯಿಂದಲೇ ಚಿಕ್ಕದು ಮಾಡಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಮ್ಮನ ಮಾತನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

ನನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು ಇರೀತಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಗಲೇ ಹನುಮಂತ ತನ್ನ ಕತ್ತರಿ ಪ್ರಯೋಗ ಮುಗಿಸಿ ತನ್ನ ರೆಜರಿಗೆ Blade ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಸುತ್ತಲು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿದ ಆತ ನಿದಾನವಾಗಿ ಕಿವಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಿವಿಯವರೆಗೂ ತನ್ನ ರೆಜರನ್ನು ಆಡಿಸಿದ. ಅದು ಸಲ್ಪ ಕುಶಿ ಕೊಟ್ಟಿತಾದರೂ ಅಸ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕುತೂಹಲವೂ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.

ಅಂತು ಇಂತೂ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದಾಗ, ತುಂಬಾ ಗಲೆತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ ಸಮಾಧಾನ ಆತನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಆತನನ್ನು ಸಾಯಿಸುವಸ್ತು ಕೋಪ ನನಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ, ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಾಸ್ಯ ಕಲಾವಿದರ ಹಾಗಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಕೂದಲು. ಬಿಎಸ್ಸಿ ಎನ್ನೆಸ್ಸಿ ಷೇರು ಸುಚ್ಯನ್ಕದಂತೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಮೇಲೀರಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಪಾತಾಳ ಸೇರಿತ್ತು.

ಅಸ್ತು ಹೊತ್ತು ಆತನೆದೆಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಕೋಪ ನಮ್ಮನ ಕಡೆ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೂಲಕಾರಣ ನನ್ನಮ್ಮ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಸ್ಟೆ ರಂಪ ಮಾಡಿದರು ಕಳೆದು ಹೋದ ನನ್ನ ಕೂದಲಿನ ಒನಪು ಮರಳಿ ಬರುವ ಮತ್ತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಾಳೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ಅವಮಾನವನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟು ಹತಾಶೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ ಎಂಬ ಭಾವ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು.

ನಾನು ಎನಿಸಿದಂತೆಯೇ ಮರುದಿನ ನನ್ನ ಕೂದಲಿನ ಧಾರುಣ ಕಥೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಅ ಬಾಯಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳದೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಕಾಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಸಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಂಬ್ರಮವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಆಟ ಇಲಿಗೆ ಪ್ರಾಣ ಸಂಕಟ. ತುಂಬಾ ದಿನದವರೆಗೂ ಇದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವರು ನನ್ನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಲು ಬಂದವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು ಕೂಡ. ಈ ಸುದ್ದಿ ನನ್ನ ಟೀಚರ್ ಜ್ಕಿವಿಗು ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಮತ್ತು ಅವರು ಕೂದಲಿನ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಕಡೆಯೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪವಾಗಿತ್ತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಕಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅಂದಿನ ಕಹಿ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.
>>>>>>><<<<<<<<<